İngilizce - Türkçe çeviri (v1.4 yeni)
?İngilizce
Schools self-identify as caring communities and teach young children to
be caring for each other. But schools also teach other contradictory and
competing messages, such as individualism and self-reliance, rationalist
concepts of justice and meritocracy, and other neoliberal approaches to
life and community. Furthermore, while endorsements of care are commonly
found in educational institutions, caring is not always (or even
often) practiced or regarded as a major aim in schools, in contrast with
human capital approaches to youth development. This essay examines
how schools do and don’t care. At its core is the rearticulation of care
ethics in education, and what caring means within the contemporary
field. Over time, enthusiasm for care ethics has peaked and waned. It
begins with a brief explanation of what caring is within the field of care
ethics, before it considers how caring is ideally involved in education.
In this case, discourses of care ethics and caring in education can be
coopted against the writings of care ethicists to complement positive
psychology, socially conservative character education and civic education,
and individualistic and neoliberal approaches to education. As a result,
schools can appear to care, but do so in highly distorted ways. These
distortions, I argue, do not reveal fundamental limitations or flaws within
care ethics approaches to care. Instead, they demand a reconsideration
and rearticulation of care ethics in the contemporary education landscape:
a context which has changed considerably since debates and
articulations of care ethics in the 0000s.
Türkçe
Okullar kendilerini şefkatli topluluklar olarak tanımlar ve küçük çocuklara birbirlerine karşı şefkatli olmayı öğretir. Ancak okullar aynı zamanda bireycilik ve özgüven, rasyonalist adalet ve liyakat kavramları ve hayata ve topluma yönelik diğer neoliberal yaklaşımlar gibi çelişkili ve rekabet eden mesajlar da öğretir. Dahası, şefkatin onaylanması eğitim kurumlarında yaygın olarak bulunsa da, gençlik gelişimine yönelik insan sermayesi yaklaşımlarının aksine, şefkat her zaman (hatta çoğu zaman) okullarda uygulanmaz veya temel bir amaç olarak görülmez. Bu makale, okulların nasıl şefkat gösterdiğini ve göstermediğini inceliyor. Özünde, eğitimde şefkat etiğinin yeniden tanımlanması ve şefkatin çağdaş alanda ne anlama geldiği yer almaktadır. Zaman içinde, şefkat etiğine olan coşku zirveye ulaşmış ve azalmıştır. Öncelikle, bakım etiği alanında bakımın ne olduğuna dair kısa bir açıklama ile başlıyor ve ardından bakımın eğitimde ideal olarak nasıl yer alabileceğini ele alıyor. Bu durumda, bakım etiği ve eğitimde bakım söylemleri, pozitif psikoloji, sosyal muhafazakar karakter eğitimi ve yurttaşlık eğitimi ile bireyselci ve neoliberal eğitim yaklaşımlarınıTamamlamak için bakım etikçilerinin yazılarıyla birlikte kullanılabilir. Sonuç olarak, okullar bakım veriyormuş gibi görünebilir, ancak bunu oldukça çarpıtılmış şekillerde yaparlar. Bu çarpıtmaların, bakım etiği yaklaşımlarında temel sınırlamaları veya kusurları ortaya koymadığını savunuyorum. Bunun yerine, 0000'lerdeki bakım etiği tartışmaları ve açıklamalarından bu yana önemli ölçüde değişen çağdaş eğitim ortamında bakım etiğinin yeniden değerlendirilmesini ve yeniden ifade edilmesini gerektiriyorlar.