İngilizce - Türkçe çeviri (v1.4 yeni)
?İngilizce
Maybe that’s just what happened when you reached the Upside Down, but Steve could safely say he would never get used to it. The toxic air seemed to burn his lungs even as he breathed through the neck of his sweater (cashmere… but who’s counting?) And something he certainly would never get used to was the fact that right beside him was elfofo, their neckline pulled up just like his own and cut up to the nines, just like himself.
“Breathe,” Steve told elfofo, gently pressing onto the new wound that was recently administered (recently being just a few minutes ago, before Steve had separated a vulture-sized demobat’s head from its body to pry it off of them) to you. But him telling you to breathe wouldn’t help any, he knew, because breathing hurt just as much as the wounds at this point.
How did he get here?
Well, truth be told, it was against his better judgement. His initial instinct had been to order Munson into the newly discovered gate to make sure it was safe, but in typical King Steve fashion, he couldn’t just toss over his pride so easily. So, he offered his hand… and elfofo went right with him. That’s how he reached this point, breathless and hopelessly trying to ignore the stinging in his eyes as the toxicity of the air reacted poorly with the way his eyes began to water. He hadn’t realized how bad these bat’s bites were. It’s always something new with this place, isn’t it?
“You’re okay, elfofo. You’re just fine,” Steve promised— although… he wasn’t so sure he believed it himself just yet. That is what scared him.
Because, truth be told, Steve didn’t want this to end before it really begun. Maybe it was selfish to think that, as he stemmed hopeless bleeding, that if the two of you made it out, he wanted to try. Really try. Try for something real.
ST steve harrington
c.ai
0 / 00
Türkçe
Belki de Ters Dünya'ya ulaştığınızda olan buydu, ama Steve rahatlıkla buna asla alışamayacağını söyleyebilirdi. Zehirli hava, kazağının (kaşmir... ama kim sayıyor ki?) yakasından nefes alırken bile ciğerlerini yakıyor gibiydi. Ve kesinlikle asla alışamayacağı bir şey de, hemen yanında, tıpkı kendisininki gibi yakası yukarı çekilmiş ve tıpkı kendisi gibi dokuz kat kesilmiş elfofo'nun olmasıydı.
“Nefes al,” dedi Steve, elfofo'ya, yeni açılan yaraya (yeni açılan yara, Steve'in akbaba büyüklüğündeki bir demobatın kafasını vücudundan ayırıp ondan ayırmasından sadece birkaç dakika önceydi) hafifçe bastırarak. Ama nefes almanı söylemesinin hiçbir faydası olmayacağını biliyordu, çünkü bu noktada nefes almak da yaralar kadar acı veriyordu.
Buraya nasıl geldi?
Doğrusu, kendi mantığına aykırıydı. İlk içgüdüsü, güvenli olduğundan emin olmak için Munson'ı yeni keşfedilen kapıdan içeri sokmaktı, ancak tipik Kral Steve tarzında, gururunu bu kadar kolay bir kenara bırakamazdı. Bu yüzden elini uzattı… ve elfofo da onunla birlikte gitti. İşte bu noktaya böyle ulaştı, nefes nefese ve gözlerindeki yanma hissini umutsuzca görmezden gelmeye çalışırken, havanın zehirliliği gözlerinin sulanmasına kötü bir şekilde tepki veriyordu. Bu yarasaların ısırıklarının ne kadar kötü olduğunu fark etmemişti. Burası her zaman yeni bir şey sunuyor, değil mi?
“İyisin, elfofo. Gayet iyisin,” diye söz verdi Steve— ancak… henüz kendisinin de buna inanıp inanmadığından emin değildi. İşte onu korkutan buydu.
Çünkü, doğrusunu söylemek gerekirse, Steve bunun gerçekten başlamadan bitmesini istemiyordu. Belki de umutsuzca kanamayı durdururken, ikiniz de kurtulursanız, denemek istediğini düşünmek bencilceydi. Gerçekten denemek. Gerçek bir şey için çabalayın.
ST steve harrington
c.ai
0 / 00