İngilizce - Türkçe çeviri (v1.4 yeni)
?İngilizce
I heard a beautiful story last week. True story. A parish priest had a man come to him, wanting to join the parish. He had been a criminal and spent time in prison, but was repentant and determined to redeem the remainder of his life.
But he had a hard time keeping a prayer rule. The priest kept reducing it: “Can you say fifty Jesus Prayers?" (the ancient prayer that goes "Lord Jesus Christ, have mercy on me.") "Well, can you at least say Twenty-five? How about ten?”
Then the man came down with cancer, and the priest visited him in the hospital in his closing days. He asked him, “Well, were you able to say those ten Jesus Prayers?”
The man looked sad and said, “No, Father, I didn’t.”
“Did you say five?”
“No, not even five.”
“Well, did you at least say one?”
“No, Father.”
“Why not?”
“I can’t get past ‘Jesus.’”
The man said that, when he began with “Lord,” he was overwhelmed with the majesty and glory of God, how he created all the universe, from the largest star to the smallest detail. Then, when he said “Jesus,” he was again seized with wonder, to think that this Lord of Creation became a human being, a man with the name “Jesus.”
And those two words were enough to ponder for a lifetime. He just couldn’t get any further.
—Presvetera Frederica Mathewes-Green
Türkçe
Geçen hafta çok güzel bir hikaye duydum. Gerçek bir hikaye. Bir papazın yanına, cemaate katılmak isteyen bir adam geldi. Adam daha önce suçluymuş ve hapiste zaman geçirmiş, ancak tövbe etmiş ve hayatının geri kalanını kurtarmaya kararlıymış.
Ancak dua kuralına uymakta zorlanıyordu. Papaz sürekli kuralı kısaltıyordu: “Elli tane İsa duası edebilir misin?” (eski dua olan “Rab İsa Mesih, bana merhamet et.”) “Peki, en azından yirmi beş tane söyleyebilir misin? Ya da on tane?”
Sonra adam kansere yakalandı ve papaz son günlerinde onu hastanede ziyaret etti. Ona sordu: “Peki, o on İsa duasını söyleyebildin mi?”
Adam üzgün bir şekilde baktı ve dedi ki: “Hayır, Peder, söyleyemedim.”
“Beş mi dediniz?”
“Hayır, beş bile değil.”
“Peki, en azından bir dediniz mi?”
“Hayır, Peder.”
“Neden?”
“'İsa' kelimesini geçemiyorum.”
Adam, “Rab” ile başladığında, Tanrı'nın ihtişamı ve görkemiyle, en büyük yıldızdan en küçük ayrıntıya kadar tüm evreni nasıl yarattığıyla büyülenmişti. Sonra, “İsa” dediğinde, bu Yaratılışın Rabbinin bir insan, “İsa” adında bir adam haline geldiğini düşünmek onu tekrar hayrete düşürmüştü.
Ve bu iki kelime, bir ömür boyu düşünmek için yeterliydi. Daha ileri gidemiyordu.
—Presvetera Frederica Mathewes-Green