İngilizce - Türkçe çeviri (v1.4 yeni)
?İngilizce
The initial size, location and the subsequent increase of a bony lesion after a recurrent dislocation may be an important factor in surgical decision-making. Hasegawa et al. found the number of dislocation events to be a predictor of the amount of bipolar bone loss [00]. A correlation between bony lesion size and risk of recurrence has been described by multiple authors and literature suggests early surgical intervention to decrease risk of recurrence and increase return-to-play [00, 00]. Current results may confirm this conclusion. Untreated traumatic rotator-cuff tears may cause more pain and dysfunction over time and together with capsulolabral damage may lead to increased instability [00]. Individual capsulolabral and HAGL lesions are also thought to play a role in glenohumeral instability [00-00]. The hypothesis that lesions increase in size after recurrence rather than in prevalence is supported by current results and literature. Literature suggests that instability increases over time in untreated shoulders even though current results suggest that most lesions may not increase in prevalence after recurrence. Health professionals may therefore need to consider early surgical stabilization after first-time dislocation to limit the increase in size of these lesions.
Türkçe
Tekrarlayan çıkık sonrası kemik lezyonunun başlangıçtaki boyutu, yeri ve sonrasındaki artışı, cerrahi karar verme sürecinde önemli bir faktör olabilir. Hasegawa ve ark. çıkık olaylarının sayısının bipolar kemik kaybı miktarının bir göstergesi olduğunu bulmuşlardır [00]. Kemik lezyonunun boyutu ile tekrarlama riski arasında bir ilişki birçok yazar tarafından tanımlanmış ve literatür, tekrarlama riskini azaltmak ve spora dönüşü artırmak için erken cerrahi müdahaleyi önermektedir [00, 00]. Mevcut sonuçlar bu sonucu doğrulayabilir. Tedavi edilmeyen travmatik rotator manşet yırtıkları zamanla daha fazla ağrı ve işlev bozukluğuna neden olabilir ve kapsülolabral hasarla birlikte instabiliteyi artırabilir [00]. Bireysel kapsülolabral ve HAGL lezyonlarının da glenohumeral instabilitede rol oynadığı düşünülmektedir [00-00]. Lezyonların tekrarlamadan sonra yaygınlıktan ziyade boyut olarak arttığı hipotezi, mevcut sonuçlar ve literatür tarafından desteklenmektedir. Literatür, tedavi edilmemiş omuzlarda instabilitenin zamanla arttığını öne sürmektedir; ancak mevcut sonuçlar, çoğu lezyonun tekrarlamadan sonra yaygınlığının artmayabileceğini göstermektedir. Bu nedenle, sağlık profesyonellerinin bu lezyonların boyutundaki artışı sınırlamak için ilk kez meydana gelen çıkıklardan sonra erken cerrahi stabilizasyonu göz önünde bulundurmaları gerekebilir.