İngilizce - Türkçe çeviri (v1.4 yeni)
?İngilizce
A palynological study based on two 000-m long cores from Lake Urmia in northwestern Iran provides a
vegetation record spanning 000 ka, the longest pollen record for the continental interior of the Near East.
During both penultimate and last glaciations, a steppe of Artemisia and Poaceae dominated the upland
vegetation with a high proportion of Chenopodiaceae in both upland and lowland saline ecosystems. While
Juniperus and deciduous Quercus trees were extremely rare and restricted to some refugia, Hippophaë
rhamnoides constituted an important phanerophyte, particularly during the upper last glacial sediments. A
pronounced expansion in Ephedra shrub-steppe occurred at the end of the penultimate late-glacial period but
was followed by extreme aridity that favoured an Artemisia steppe. Very high lake levels, registered by both
pollen and sedimentary markers, occurred during the middle of the last glaciation and upper part of the
penultimate glaciation. The late-glacial to early Holocene transition is represented by a succession of
Hippophaë, Ephedra, Betula, Pistacia and finally Juniperus and Quercus. The last interglacial period
(Eemian), slightly warmer and moister than the Holocene, was followed by two interstadial phases similar in
pattern to those recorded in the marine isotope record and southerneuropean pollen sequences
Türkçe
İran'ın kuzeybatısındaki Urmia Gölü'nden alınan iki adet 000 metre uzunluğundaki çekirdek üzerinde yapılan palinolojik bir çalışma, Yakın Doğu'nun kıtasal iç kesimleri için en uzun polen kaydı olan 000 bin yıllık bir bitki örtüsü kaydı sunmaktadır. Hem sondan bir önceki hem de son buzul çağlarında, yüksek rakımlı ve alçak rakımlı tuzlu ekosistemlerde yüksek oranda Chenopodiaceae içeren Artemisia ve Poaceae bozkırları bitki örtüsüne hakim olmuştur. Juniperus ve yaprak döken Quercus ağaçları son derece nadir olup bazı sığınaklarla sınırlı kalırken, Hippophaë rhamnoides özellikle son buzul çağının üst tortullarında önemli bir fanerofit oluşturmuştur. Sondan bir önceki geç buzul çağının sonunda Ephedra çalılık bozkırında belirgin bir genişleme meydana gelmiş, ancak bunu Artemisia bozkırını destekleyen aşırı kuraklık izlemiştir. Hem polen hem de tortul belirteçlerle kaydedilen çok yüksek göl seviyeleri, son buzul çağının ortasında ve sondan bir önceki buzul çağının üst kısmında meydana geldi. Geç buzul çağı ile erken Holosen arasındaki geçiş, Hippophaë, Ephedra, Betula, Pistacia ve son olarak Juniperus ve Quercus'un ardışık bir şekilde görülmesiyle temsil edilir. Holosen'den biraz daha sıcak ve nemli olan son buzullararası dönem (Eemian), deniz izotop kayıtlarında ve güney Avrupa polen dizilerinde kaydedilenlere benzer bir örüntüye sahip iki buzullararası fazı izledi.